در آستانۀ ولادت حضرت قدیم‌الایام (ع)

سید صدرالدین قپانچی، امام جمعۀ نجف اشرف، می‌گوید:

«آمریکا در عراق دنبال حضرت مهدی (عج) می‌گردد.» [1]

و اسماعیل قاآنی می‌گوید:

«آمریکایی‌ها همان اوایل که به عراق آمده بودند، با بعضی از شخصیت‌های عراقی مصاحبه و بعضی‌ها را دستگیر کردند و بردند و مدت‌ها با آن‌ها مصاحبه می‌کردند که چگونه می‌توان به امام زمانی که این‌ها این‌طور محکم پشتش هستند دسترسی پیدا کرد؟» [2]

آمریکایی‌ها گمان نمی‌کنند با رهایی‌بخش می‌جنگند، بلکه در باور وارونۀ مذهبی‌شان، مهدی علیه‌السلام را «ضدّ مسیح» می‌پندارند و خود را سپاه خدا می‌دانند. این تصویر جعلی را واعظانشان سال‌هاست ساخته‌اند. [3]

و این‌گونه است که با وجدانی آرام، به قدّوس خدا شمشیر می‌کشند و خیال می‌کنند مأموریتی الهی انجام می‌دهند.

اما جالب است بدانیم که آمریکایی‌ها در عراق پیِ جوان شرقی هستند. [4] می‌دانند نشانه‌ها چیست. دنبال ردّ او می‌گردند. اما این صحنه تازه نیست.

هیرودیس، حاکم دست‌نشاندۀ روم، وقتی از متن میکاه نبی فهمید پادشاه یهودیان ـ عیسای مسیح ـ در بِیت‌لِحِم به دنیا آمده است، تصمیم گرفت کودک را بکشد و نور خدا را با دهان متعفن خود خاموش کند. [5]

تراژدی آنجاست که کافران، آمدن او را جدی گرفتند، اما علمای بی‌عمل یهود نه. آنان با قلب‌های آلوده‌شان نفهمیدند، ندیدند، و وقتی عیسای مسیح آمد، همان‌ها که باید پرچم‌دار ایمان می‌بودند، شمشیر دشمنی کشیدند. [6]

یکی از شیوخ مؤمن به فرستادۀ امام مهدی ـ یعنی شیخ صادق محمدی ـ به حق، این‌گونه اهل عراق را نهیب می‌زند و به آن‌ها می‌گوید:

«آیا مردم عراق متوجه وضعیت خود هستند؟! و این‌که دشمن آن‌ها امامشان را می‌شناسد و به او بیش از آن‌ها توجه دارد تا کارش را یکسره کند؛ آیا وضوح و روشنیِ بیش از این می‌خواهید؟!

آیا همین برای دانستن ایستادگی شما در برابر امام و جنگتان با ایشان کافی نیست؟!

این یعنی شما و دشمن او علیهِ او هستید؛ شما باید او را یاری کنید و با او هم‌صدا شوید تا شما و جهان را نجات بخشد؛ اما شما در کمین‌گاه‌های حیله و فریب شیطان (خدا لعنتش کند) نشسته‌اید.» [7]

امروز همان داستان تکرار شده است و فراموش نکنیم که رومِ دیروز، آمریکای امروز است و در نهایت بوشِ کافر [8] و دشمن خدا [9] ـ رئیس‌جمهور پیشین آمریکا ـ این پروژه را کلید زد.

تْسْوی فری‌مِن [10] ـ نویسندۀ و روحانی یهودی کانادایی ـ می‌گوید:

«و چنین شد که در شباتِ (شنبه) بلافاصله پس از پوریم و آتش‌بس، رِبّه (مِه-ناخِم مِندِل) با حسیدهایش (شاگردان و پیروانش در یهودیت حسیدی) سخن گفت؛ دربارۀ معجزات و شگفتی‌ها و معنای آن‌ها. سپس برای نیروهای آمریکایی در مأموریتشان در بصره آرزوی موفقیت کرد.

این موضوع کاملاً گیج‌کننده بود. در واقع، ربه در آغاز جنگ، در ۱۹ ژانویه، بسیار دربارۀ بصره صحبت کرده بود. او گفت‌وگویی از اشعیای نبی را نقل کرده بود (اشعیا ۱:۶۳):

«این کیست که از ادوم می‌آید، با جامه‌هایی آلوده از بصره؟ این کیست که در لباسش با شکوه است و با نیروی عظیم خود گام برمی‌دارد؟»

ربه نیروهای آمریکایی را تشویق می‌کرد که کار را تمام کنند. اما وقتی نوبت به انتشار آن سخنرانی رسید، به پیاده‌کنندگان متن گفت فعلاً صبر کنند. به آن‌ها گفت:

«زمانش هنوز نرسیده است.»

(ربه از عبارتی استفاده کرد: Od chazon lamoed، که اصل آن در سخن خدا با حبقوق آمده، جایی که به او می‌گوید پیشگویی دربارۀ سقوط نبوکدنصر، پادشاه آشوری که پس از او صدام اظهار می‌کند که او را الگوی خود قرار می‌دهد، هنوز به انجام نرسیده است).

و حالا، پنج‌هفته بعد و دو روز پس از آتش‌بس، ربه طوری صحبت می‌کرد که انگار توصیه‌اش اجرا شده و عملیات «تمام‌ کردن کار» از قبل آغاز شده است.

دوازده سال بعد، دقیقاً در همان روز از تقویم عبری، نیروهای آمریکایی به بصره حمله کردند تا کاری را که آغاز کرده بودند به پایان برسانند.» [11]

گفتنی است کتاب مقدس اشاره دارد که رهایی‌بخش از عراق و به‌طور دقیق‌تر از بصره برمی‌خیزد. اما چشم‌هایی که با غرور کور شده‌اند، آیات را هم وارونه می‌بینند. [12] همچون نیاکانشان.

حالا شاید علت تحقیر ملت‌های خاورمیانه از سوی آمریکایی‌ها را بیشتر درک می‌کنیم.

سید احمد الحسن می‌گوید:

«آمریکا به خواری کشیدن مردم زمین و مسلط شدن بر آنان را می‌خواهد و به‌طور خاص با مسلمانان با تحقیر و توهین رفتار می‌کند؛ زیرا آنان می‌دانند که فرجام آمریکا به دستان امام مهدی (ع) است و می‌دانند که او رهبر و پیشوای مسلمانان است.» [13]

اما تاریخ یک قانون ساده دارد:

هیچ امپراتوری‌ای تابِ طلوع خورشید را ندارد.

و خورشید دارد نزدیک می‌شود.

«اللهم عجّل لولیک الفرج.»