هشدار به مردم و سپاهیان آمریکا، پیش از عذاب بزرگ‌تر

ای مردم آمریکا،

ای سربازان و افسرانی که هزاران مایل را طی می‌کنید تا به سرزمین ایران حمله‌ور شوید،

به یاد داشته باشید:

هیچ تهدیدی از سوی ایران متوجه شما نبوده است.

این حقیقت را نه ما، بلکه یکی از مقامات بلندپایه‌ی خودتان بیان کرده است. مدیر مرکز ملی مبارزه با تروریسم، جو کنت، که به‌دلیل مخالفت با این جنگ از سمت خود استعفا داد، در نامه‌ی استعفای خود چنین نوشت:

من از نظر وجدانی نمی‌توانم از جنگ جاری در ایران حمایت کنم. ایران تهدید فوری برای کشور ما محسوب نمی‌شد، و روشن است که ما این جنگ را تحت فشار اسرائیل و لابی قدرتمند آن در آمریکا آغاز کرده‌ایم.

و در ادامه افزود:

در ابتدای این دولت، مقامات بلندپایه اسرائیلی و اعضای بانفوذ رسانه‌های آمریکایی یک کارزار اطلاعات نادرست به راه انداختند که به‌طور کامل پلتفرم «اول آمریکا»ی شما را تضعیف کرد و احساسات جنگ‌طلبانه را برای تشویق به جنگ با ایران دامن زد. این اتاق پژواک برای فریب شما به‌کار رفت تا باور کنید ایران تهدیدی فوری برای ایالات متحده است و اگر اکنون حمله کنید، مسیر روشنی برای یک پیروزی سریع وجود دارد. این دروغ بود و همان تاکتیکی است که اسرائیلی‌ها برای کشاندن ما به جنگ فاجعه‌بار عراق به کار بردند—جنگی که جان هزاران نفر از بهترین مردان و زنان ما را گرفت. ما نمی‌توانیم دوباره این اشتباه را تکرار کنیم.

این یک هشدار از داخل ساختار خود شماست.

پس توجه کنید:

همان‌طور که او گفته است، این اشتباه را تکرار نکنید.

اگر تعقل کنید، این جنگ را ترک خواهید کرد و این به نفع شما است.

اما اگر ادامه دهید، بهای آن را با جان خود در این دنیا خواهید پرداخت، و در آخرت نیز عذابی دردناک در انتظار شما خواهد بود.

14بدکاران شمشیر از نیام برمی‌آورند و کمان را برمی‌کشند، تا فقیران و نیازمندان را به زیر افکنند و راستروان را از دم تیغ بگذرانند. 15اما شمشیرهای آنها به قلب خودشان فرو خواهد رفت، و کمانهایشان خواهد شکست. [1]

به یاد داشته باشید:

این جنگ به شما مربوط نمی‌شود.

شما برای بنیامین نتانیاهو، دونالد ترامپ و دیگر اعضای باند اپستین می‌جنگید.

برای آن‌ها می‌جنگید.

و اگر جنگ را ترک نکنید، به‌خاطر آن‌ها خواهید مرد.

به یاد داشته باشید:

ارتش آمریکا آگاهانه کودکان مدرسه‌ی «شجره طیبه» را هدف قرار داد و آن‌ها را به قتل رساند.

این یک خطا نبود. این یک تصمیم آگاهانه بود.

این حمله با موشک‌های آمریکایی تاماهاک انجام شد،

و این موضوع توسط چندین خبرگزاری به‌صورت مستقل تأیید شده است.

شما برای باند اپستینی می‌جنگید که جرائم و رذایل اخلاقی‌شان جهان را شوکه کرده است.

پس از کتاب مقدس عبرت بگیرید و از گناهکاران پیروی نکنید. آیا امروز گناهکارانی بزرگ‌تر از باند اپستین می‌شناسید؟

10پسرم! چون گنهکاران به اغوای تو برخیزند، تن دَر مده. 11چون گویند: «با ما بیا تا در کمین خون بنشینیم و در نهان منتظر بی‌گناهان بمانیم؛ 12تا آنان را چون گور، زنده فرو بلعیم و یکباره، چونان کسانی که به چاه فرو افتند؛ 13همه گونه نفایس به چنگ خواهیم آورد و خانه‌های خویش از غنایم آکنده خواهیم ساخت؛ 14قرعۀ خود با ما بیَفکن و همه یک کاسه خواهیم شد» - 15پسرم، با آنان همراه مشو و در طریق ایشان گام مگذار؛ 16زیرا پاهایشان به سوی شرارت دوان است، و برای ریختن خون شتابانند. 17براستی چه عبث است آشکارا دام گستردن در برابر چشم پرنده‌ای! 18اما اینان در کمین خون خویشتن می‌نشینند و نهانی برای جان خود انتظار می‌کشند! 19چنین است سر‌انجام هر آن کس که در طمعِ سود نامشروع باشد؛ آنچه به دست می‌آید، جانِ صاحب خود را می‌ستاند. [2]

حال به ناو هواپیمابر جرالد آر. فورد خود نگاه کنید.

همان غول ۱۳ میلیارد دلاری که به آن افتخار می‌کردید؛ امروز، با وجود تمام سانسور خبری، خودتان بهتر از هر کسی می‌دانید که از کار افتاده و عملاً از صحنه کنار رفته است. در روزی که بیش از هر زمان دیگری به آن نیاز داشتید، هیچ کارایی برایتان نداشت.

ناوی که در میانه مأموریت دچار سانحه شد، ابتدا به خلیج سودا در جزیره کرت یونان رفت و حالا هم سر از کرواسی درآورده، مسیری که بیش از هر چیز نشان می‌دهد دیگر جایی در میدان ندارد و عملاً از چرخه عملیات خارج شده است.

آگاه باشید:

فرستاده حضرت عیسی، همان تسلی‌دهنده وعده داده شده، سید احمد الحسن اعلام کرد که این ناو توسط فرشتۀ پروردگار هدف قرار گرفت و به یک آهن‌پاره بی‌فایده تبدیل شد.

این یک نشانه از طرف پروردگار است. و بدانید که اگر ادامه دهید، نشانه‌های بزرگ‌تری در راه خواهد بود.

به یاد داشته باشید:

همان پروردگاری که آن ناو هواپیمابر را به آهن‌پاره‌ای بی‌فایده تبدیل کرد، به‌آسانی می‌تواند آمریکا را در آتش فرو برد و آن را نیز به چیزی بی‌ارزش بدل کند.
این همان چیزی است که دانیال نبی، که مقبره‌اش در شهر شوش در کشور عزیز ایران قرار دارد، هزاران سال پیش وعده داده بود؛ و امروز به‌روشنی آشکار است که این وحش چهارم کاملاً بر حکومت آمریکا منطبق است.

7پس از آن، در رؤیاهای شب، نگریستم و اینک وحش چهارم را دیدم که هولناک و رُعب‌انگیز و بسیار نیرومند بود و دندانهای بزرگِ آهنین داشت. او می‌بلعید و خُرد می‌کرد و باقی‌مانده را لگدمال می‌نمود. این وحش با همۀ وحشهای پیشین متفاوت بود و ده شاخ داشت. …. 11«آنگاه به سبب آوای سخنان تکبر‌آمیزی که آن شاخ می‌گفت، به نگریستن ادامه دادم. و چون می‌نگریستم، آن وحش کشته شد و بدنش نابود گشته، به آتش سوزان سپرده شد. 12و اما در خصوص وحشهای دیگر، حکومت از ایشان گرفته شد، اما طول عمر تا زمانی و تا وقتی به ایشان داده شد. [3]

وقتی هزاران مایل راه را طی می‌کنید تا به ایران حمله کنید، سخنان و تجربه‌های کهنه‌سربازان خود را به یاد داشته باشید. همان‌هایی که فریب افرادی مانند جرج بوش را خوردند و با دروغ‌هایی که امروز برملا شده است، به سرزمین عراق حمله کردند.

برای مثال توماس یانگ یکی از سربازان آمریکایی که در جنگ عراق شرکت کرد را به یاد بیاورید،

او در سال ۲۰۰۴ در عراق، بر اثر اصابت گلوله به ستون فقرات مجروح و فلج شد و زمانی که بیماری‌اش شدت گرفته بود و می‌دانست زمان زیادی برایش باقی نمانده، نامه‌ای سرگشاده به جرج دبلیو بوش نوشت.

و این بخشی از آن نامه است:

… این نامه را به نمایندگی از همسرانی می‌نویسم که شریک زندگی خود را از دست داده‌اند، به نمایندگی از کودکانی که یکی از والدین‌شان را از دست داده‌اند، به نمایندگی از پدران و مادرانی که فرزندان‌شان را از دست داده‌اند و نیز به نمایندگی از کسانی که از هزاران هم‌رزمان من با آسیب‌های مغزی مراقبت می‌کنند. این نامه را به نمایندگی از آن دسته از کهنه‌سربازانی می‌نویسم که آسیب‌های روانی و احساس انزجار از آنچه در عراق دیده، تحمل کرده و انجام داده‌اند، آن‌ها را به خودکشی کشانده است، و نیز به نمایندگی از نظامیان فعالی که به طور میانگین روزانه یک نفر از آنان دست به خودکشی می‌زند. این نامه را به نمایندگی از حدود یک میلیون عراقی کشته‌شده و نیز بی‌شمار زخمیان عراقی می‌نویسم. این نامه را به نمایندگی از همه ما می‌نویسم—پسماند انسانی جنگ شما، کسانی که عمر خود را در درد و اندوهی بی‌پایان سپری خواهند کرد.

…

من به ارتش نپیوستم تا به عراق بروم؛ کشوری که هیچ نقشی در حملات سپتامبر ۲۰۰۱ نداشت و تهدیدی برای همسایگانش، چه برسد به ایالات متحده، محسوب نمی‌شد.

…

اگر در افغانستان و در نبرد با نیروهایی که حملات ۱۱ سپتامبر را انجام دادند زخمی شده بودم، هرگز این نامه را نمی‌نوشتم. اگر آنجا زخمی شده بودم، باز هم به‌دلیل فرسایش جسمی و مرگ قریب‌الوقوعم رنج می‌کشیدم، اما دست‌کم این آرامش را داشتم که جراحاتم نتیجه تصمیم خودم برای دفاع از کشوری است که دوستش دارم. دیگر مجبور نبودم در تخت خود دراز بکشم، در حالی که بدنم مملو از مسکن‌هاست و زندگی‌ام به‌آرامی رو به پایان می‌رود، و با این واقعیت کنار بیایم که صدها هزار انسان، از جمله کودکان، از جمله خود من، توسط شما قربانی شدند—آن هم برای چیزی جز طمع شرکت‌های نفتی، اتحاد شما با شیوخ نفتی عربستان سعودی و رؤیاهای دیوانه‌وار امپراتوری‌تان.

ای مردم و سربازان و افسران آمریکا از تجربه گذشتگانتان عبرت بگیرید تا بعدها مانند آنها به اربابان‌تان نگویید:

و من به عنوان یک سرباز در عراق، اکنون می‌دانم که در حماقت و جنایات شما همدست بوده‌ام.

به یاد داشته باشید سخنان مدیر مرکز ملی مبارزه با تروریسم حکومت خودتان را…

به یاد داشته باشید که این جنگ را برای گناهکارترین افراد، برای باند اپستین، به پیش می‌برید…

به یاد داشته باشید نشانهٔ پروردگار را و آنچه بر ناو هواپیمابرتان آمد…

به یاد داشته باشید سخنان و تجربیات کهنه‌سربازانتان را…

و نیز …

کتاب مقدس و پیشگویی دانیال نبی را به یاد داشته باشید …

اگر تعقل کنید، درمی‌یابید که ترک این جنگ برای شما بهتر است؛ در غیر این صورت، مرگ در دنیا و عذاب جهنم در آخرت در انتظار شماست.

امروز زندگی و مرگ، و نیز برکت و لعنت، پیش روی شما است. امیدوارم انتخابتان زندگی باشد، هرچند گمان نمی‌کنم بسیاری از شما چنین کنید.

یحیی مبشر

۹ شوال ۱۴۴۷

۲۹ مارس ۲۰۲۶