از دندان‌های تیز عمو ترامپ تا کلاه چوپانی‌اش: چرا منجی از کاخ سفید نمی‌آید؟

 یادداشت نویسنده:

امروز هر گام که بر خاک ایران می‌نهی، بوی بهار از زیر پایت جوانه می‌زند. دشت‌ها شقایق زاده‌اند، آسمان ابری‌ست و باد، آهسته‌آهسته، نوازشگر گیسوانِ باران است. ایران این روزها، رنگ و بوی جوانانش را به خود گرفته است.

این نوشته، دسته‌گلی است بر مزار جوانان این سرزمین؛ آنان که رفتند و شقایق‌ها یادشان را در آغوش خاک جاودانه کردند، و تقدیم می‌شود به جوانانی که ماندند و روح زخمی‌شان، هر روز، بر دل‌های ما خون می‌چکاند. جوانانی که فراموش کرده‌اند از نسل سلمان فارسی‌اند؛ جوانانی که هنوز پدر حقیقی‌شان را نیافته‌اند و در غربت وطن، درد یتیمی می‌کشند. اما چنان استوارند که هنوز با روزگار سنگدلِ زمانه شوخی می‌کنند؛ مشت‌های گره‌کرده را بالا می‌برند و در دلِ آتش جنگ، با لبخندی تلخ می‌گویند: «عمو ترامپ، بزن!...»

مقدمه

روزگاری که تورم و تحریم، پشتِ هزاران خانوادهٔ ایرانی را خم کرده، طنین هر وعدهٔ تغییری ـ از هر سو که برسد ـ گوش‌ها را تیز می‌کند. گویی در مه‌آلودگیِ اخبار، به هر چراغی چشم امید می‌دوزیم. همین چند وقت پیش، در میان بوران، چهره‌ای با کلاه چوپانی از دور پدیدار شد. لبخندی گرم زد و گفت: «وقت آزادی رسیده...»، «مردم ایران، کمک در راه است...» اما دیری نپایید که آن لبخند فرو ریخت و دندان‌های تیزش برق زد. وعدهٔ کمک، جای خود را به تهدیدِ «ایران را به عصر حجر برمی‌گردانم» داد. این پایانِ آشنای رؤیای نجات از کاخ سفید، اگر نگاهی به پروندهٔ قضایی ترامپ می‌انداختیم، از همان ابتدا قابل پیش‌بینی بود: ۳۴ فقره جعل اسناد تجاری، محکومیت تعرض جنسی و ده‌ها اتهام دیگر که برخی تا امروز (۲۰۲۶) مسکوت مانده و برخی به محکومیت انجامیده است.

این روزها که در ایرانِ عزیزمان، امیدها در غبارِ اتفاقاتِ ناگهانی گم شده‌اند، بحران اقتصادی چون آتشی تند شعله‌ور گشته است. عملیات «خشم حماسی» ترامپ جای خود را به «خشم اقتصادی» داده است. در این آتش می‌سوزیم، درحالی‌که مردان بیکار، زنان دل‌آشفته، کودکانمان گرسنه‌اند و روحِ جوانانمان زخمیِ روزگار. روزگاری که در آن به‌راحتی نمی‌توان راست را از دروغ بازشناخت و دوست را از دشمن.

دونالد ترامپ از یک سو درِ مذاکره با ایران را نیمه‌باز می‌گذارد، از سوی دیگر دیپلماسی رسمی را به تیغ تحریم و تهدید نظامی می‌سپارد؛ عملکردی که به «سیاست چماق و هویج» شهرت یافته است. او در قامت یک ابرقدرت جهانی، نه فقط معادلات خاورمیانه، که نانِ شبِ میلیون‌ها ایرانی را با طناب وعده‌های پوچ و تهدیدهای هولناک به بازی گرفته است.

اما پیش از آن‌که به آن کلاه چوپانی دل خوش کنیم، بد نیست نگاهی بیندازیم به هویت واقعی این شبانِ مدعی: پرونده‌های قضایی انبوه، رسوایی‌های جنسی اثبات‌شده، سیاست‌های نژادپرستانه، جداسازی کودکان مهاجر از خانواده‌هایشان، کشتار جمعی دانش‌آموزان ایرانی و اینک جنگی بی‌حاصل که اقتصاد جهان را به لبهٔ پرتگاه کشانده؛ همه، یکایک، لایه‌های این نقاب را کنار می‌زنند. این مقاله کوششی است برای پاسخ به پرسشی سرنوشت‌ساز: آیا آن‌که می‌خواهد چوپان ما باشد، خود گرگ نیست؟

برگی از زندگی‌نامۀ دونالد ترامپ

دونالد جان ترامپ در ۱۴ ژوئن ۱۹۴۶ در محلهٔ کویینز نیویورک، در خانواده‌ای ثروتمند اما سرد به دنیا آمد. او چهارمین فرزند از پنج فرزند فرد ترامپ (توسعه‌دهندهٔ املاک و مستغلات) و ماری ان مکلئود ترامپ (مهاجر اسکاتلندی) است. خانوادهٔ او ریشه در آلمان دارد؛ پدربزرگ و مادربزرگ پدری‌اش مهاجران آلمانی بودند.[1]

پدرش، فِرِد، مردی سلطه‌جو و خشن بود و فرزندان را در رقابتی همیشگی نگه می‌داشت.[2] ترامپ مدرسه را دوست نداشت؛ رفتارهای مشکل‌سازش باعث شد پدرش او را در ۱۳ سالگی به آکادمی نظامی نیویورک بفرستد.[3] در سال ۱۹۶۸، با مدرک کارشناسی اقتصاد از مدرسهٔ کسب‌وکار وارتونِ پنسیلوانیا فارغ‌التحصیل شد، سپس به شرکت پدری پیوست و در ۱۹۷۱ کنترل کامل آن را در دست گرفت. نام شرکت را به «سازمان ترامپ» تغییر داد و تجارت را از بروکلین به آسمان‌خراش‌های لوکس منهتن برد.

برج ترامپ (۱۹۸۳)، گرند هایت نیویورک (۱۹۸۰)، هتل‌کازینوهای آتلانتیک سیتی، هتل پلازا و مار-ئه-لاگو در فلوریدا ازجمله املاک شاخص او هستند. وی چندین کتاب نیز نوشت، ازجمله کتاب پرفروش «هنر معامله».

در دهه‌های ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰، چندین کسب‌وکارش ورشکست شد و شرکت او شش بار اعلام ورشکستگی کرد. تجارت او فراتر از املاک هم رفت. او صاحب مسابقات «دختر شایستهٔ جهان» و «دختر شایستهٔ آمریکا» بود. از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۱۵ نیز مجری برنامۀ «کارآموز» بود که شهرتش را در سطح ملی گسترش داد.[4]

اما پشت این موفقیت‌های ظاهری، شخصیتی در حال شکل‌گیری بود که بعدها در کاخ سفید رفتارهای بحث‌برانگیزی از خود نشان داد. جاستین فرانک، استاد روان‌پزشکی دانشگاه جرج واشنگتن، در کتاب «ترامپ روی کاناپه» (۲۰۱۸) با روش روان‌کاوی ریشه‌های این شخصیت را واکاوی کرده است.[5] فرانک می‌گوید مادر ترامپ، مری ان مک‌لیود، زنی سرد و دور از دسترس بود. وقتی دونالد سه سال داشت، مادرش نزدیک بود بر اثر خون‌ریزی شدید جان بدهد. وی در بیمارستان بستری شد، اما هیچ‌کس در خانواده هرگز دربارهٔ آن حرف نزد.[6] این غیبت عاطفی، به گفتهٔ فرانک، ترامپ را از «همدلی» محروم کرد. در مقابل، پدرش فِرِد ترامپ، مردی خشن بود که به او می‌آموخت: «باید بزرگ شوی و یک قاتل و یک شاه شوی».[7]

توصیف فرانک از الگوهای رفتاری ترامپ ـ تحقیر دیگران، انکار خطا، خودبزرگ‌بینی ـ با شواهد ویدیویی و متنی متعددی کاملاً هم‌خوانی دارد. این تحلیل روان‌شناختی، کلید بسیاری از رفتارهای اوست: تحقیر زنان، نژادپرستی، دروغ‌گویی بیمارگونه و عطش سیراب‌ناپذیر قدرت.[8]

مری ترامپ، برادرزادۀ دونالد نیز توانسته است با دقت یک روان‌شناس بالینی، روند شکل‌گیری شخصیت خودشیفته و بی‌همدل دونالد را در کانون خشونت عاطفی پدرسالار به‌خوبی روایت کند.[9] او که خود دکترای روان‌شناسی دارد، پدربزرگش «فرد ترامپ» را مبتلا به «اختلال شخصیت ضداجتماعی» می‌داند.[10] وی در کتاب خود به نام «خیلی زیاد، اما همیشه ناکافی» به این موضوع پرداخته و قوانین خانۀ پدربزرگش را چنین توصیف می‌کند: فقط یک برنده وجود دارد، بقیه بازنده‌اند؛ مهربانی نشانهٔ ضعف است. کودکان مجبور بودند به دیگران زور بگویند، هرگز اشتباه خود را نپذیرند و هرگز عذرخواهی نکنند.[11]

دونالد شاهد بود که پدر چگونه برادر بزرگ‌تر و مهربان‌ترش، فرد جونیور (پدر مری)، را به خاطر علاقه به خلبانی سرزنش و تحقیر می‌کند. او از این صحنه‌ها درس گرفت و برای جلب عشق پدر، سردی و بی‌رحمی او را تقلید کرد. مری ترامپ تأکید می‌کند که دونالد هر ۹ معیار اختلال خودشیفتگی[12] را داراست و از شخصیت ضداجتماعی نیز (همانند پدرش) رنج می‌برد.

یکی از افشاگری‌های کتاب، تقلب دونالد در آزمون ورودی دانشگاه است. مری می‌گوید که دونالد به فردی باهوش‌تر پول پرداخت کرد تا جای او آزمون بدهد.[13] این ادعا هم‌خوانی دارد با دیگر تقلب‌های ادعاشده دربارهٔ دونالد ترامپ، از جعل اسناد گرفته تا تلاش برای تقلب در انتخابات ریاست‌جمهوری که در ادامهٔ مقاله به آن خواهیم پرداخت.

در نهایت، ترامپ در سال ۲۰۱۶ با شعار «اول آمریکا» و سبکی بی‌پرده به‌عنوان چهل‌وپنجمین رئیس‌جمهور آمریکا انتخاب شد. پس از شکست در انتخابات سال ۲۰۲۰ (که آن را نتیجهٔ تقلب خواند)[14] در سال ۲۰۲۴ دوباره پیروز شد و در ۲۰ ژانویهٔ ۲۰۲۵ سوگند یاد کرد. اما این صعود پرشتاب، همراه با انبوهی از پرونده‌های قضایی، اتهامات اخلاقی و سیاست‌های خشن بوده است؛ چنان‌که از روان‌کاوی کودکی‌اش برمی‌آید.

بسیاری از روان‌شناسان و نویسندگان برجستۀ دیگر نیز دربارهٔ خطرات ریاست‌جمهوری ترامپ هشدار داده‌اند. آنان تأکید می‌کنند که عدم سلامت روانی دونالد ترامپ «خطر ملموس و حال» برای ملت آمریکاست و کشور را در معرض خطر قرار می‌دهد؛ هشداری که امروز رنگ واقعیت به خود گرفته است.

۲۷ متخصص برجستۀ سلامت روان در کتاب «پروندۀ خطرناک دونالد ترامپ» کوشیده‌اند به جامعه هشدار دهند. ازجمله: بندی ایکس. لی (روان‌پزشک قانونی، مشاور پیشین سازمان جهانی بهداشت، استاد ییل)، رابرت جی. لیفتون (روان‌پزشک مشهور، نویسندۀ «پزشکان نازی»)، جودیت لوئیس هرمن (پروفسور هاروارد در زمینهٔ تروما)، لنس درودز (روان‌کاو و نویسنده در زمینهٔ اعتیاد). آنان علائمی چون ناپایداری، خودنمایی افراطی، بی‌تفاوتی به احساسات دیگران و واکنش‌های غیرقابل پیش‌بینی را تحلیل کرده‌اند.[15]

هدف آنان از نوشتن کتاب، هشدار دربارهٔ خطرات وضعیت روانی ترامپ در رأس قدرت است؛ زیرا رفتار ناهنجار یک رهبر می‌تواند روحیهٔ یک جامعه را تضعیف کند و سلامت روان یک ملت را به مخاطره اندازد؛ چه رسد به دونالد ترامپ که جنگ اخیرش علیه ایران، دامن بسیاری از ملت‌ها را گرفته است.

از قضا، همین اوست که رهبران ایران را «دیوانه» می‌خواند و هشدار می‌دهد که اگر سلاح هسته‌ای داشته باشند، جهان را به آتش خواهند کشید؛ اما این چیزی جز فرافکنی ذهنِ خودِ بیمار او نیست. ما در این نوشتار در پی واکاوی شخصیت رهبران ایران نیستیم؛ اما سخنی روشن دربارهٔ ترامپ داریم: نبودِ سلامت روانی او کاملاً واضح و روشن است.

پس آن‌که بزرگ‌ترین تهدید برای جهان محسوب می‌شود، خود اوست: هیتلرِ این روزگار، با شخصیت عاری از وجدانِ ضداجتماعی، بیمار روانیِ خطرناکی که دکمهٔ هسته‌ای در دست دارد و بر تخت قدرت آمریکا تکیه زده است.

در ادامه، خواهیم دید که این روان‌آسیب‌دیده چه سابقهٔ سیاهی از جرم و فساد اخلاقی دارد و چگونه پای از گلیم خویش فراتر نهاده و در سر، سودای حمله به ایران عزیزمان را می‌پروراند؛ سودایی که جز دیوانگی نامی ندارد.

داستان یک شعار: «اول آمریکا، آخر انسانیت»

این شعار در ظاهر ساده می‌نماید، اما واقعیت تلخش این است که ترامپ از آن برای دوپاره کردن جامعه به «ما» (سفیدپوستان بومی) و «آن‌ها» (مهاجران، مسلمانان، سیاه‌پوستان) بهره می‌برد.[16] او کارزار انتخاباتی ۲۰۱۶ را با این جمله آغاز کرد که مهاجران مکزیکی «قاچاقچی مواد مخدر و تجاوزگر» هستند.[17] سال‌ها دروغِ «متولد نشدن باراک اوباما در آمریکا» را تکرار کرد.[18] کشورهای آفریقایی و هائیتی را «کشورهای فاحشه‌خانه» نامید.[19]

اما شاید دردناک‌ترین میراث ترامپ، سیاستِ جدا کردن کودکان مهاجر از آغوش خانواده‌شان بود. این سیاست بیش از ۵ هزار کودک را از خانواده‌هایشان در مرز مکزیک جدا کرد؛ تصاویری از نوزادان و کودکان نوپا که از آغوش مادرانشان گرفته می‌شدند، محکومیت جهانی را برانگیخت.[20] تا مارس ۲۰۲۴، هنوز ۱٬۳۶۰ کودک به خانوادهٔ خود بازنگشته بودند.[21] انجمن روان‌شناسی آمریکا صراحتاً اعلام کرد که این کار «رشد عاطفی، روانی و اجتماعی کودکان را با خطری جبران‌ناپذیر روبه‌رو ساخته است».[22]

در دورهٔ دوم (۲۰۲۵) نیز دولت ترامپ این سیاست را نه فقط در مرز، که در دل آمریکا و با پیچیدگی‌های بوروکراتیک تازه‌ای ادامه داده است. این نشانهٔ اوج نژادپرستی و قدرت‌طلبی است که ما را به یاد دیکتاتورهایی مانند هیتلر، استالین، موسولینی و... می‌اندازد؛ دیکتاتورهایی که در طول عمر بی‌حاصل خود، جهان را به نفرین ابدی جنگ کشاندند. پژوهشی علمی در نشریهٔ «فرانتیرز این سایکولوژی» (مه ۲۰۲۵) ریشه‌های خانوادگی و شخصیتی هیتلر، پوتین و ترامپ را به‌طور سیستماتیک مقایسه کرده است. یوسف چیفچی، نویسندهٔ پژوهش، می‌گوید هر سهٔ آن‌ها در خانواده‌هایی با پدری مستبد و تنبیه‌گر و مادری دلسوز اما منفعل بزرگ شده‌اند. پدر هیتلر فرزندانش را کتک می‌زد؛ پدر ترامپ به پسرش می‌گفت «باید قاتل شوی».[23] این الگو «خودشیفتگی واکنشی» ایجاد می‌کند ـ میل به قدرت مطلق برای پنهان کردن حقارت درونی.

جان کلی، رئیس ستاد سابق ترامپ در کاخ سفید، فاش کرده که ترامپ آرزوی داشتن «ژنرال‌هایی مانند هیتلر» را داشته است. [24] ترامپ مخالفان سیاسی خود را «آفات» (vermin) و «دشمنان داخلی» می‌نامد؛ دقیقاً همان زبانی که هیتلر برای یهودیان به کار می‌برد.[25]

اما شاید تکان‌دهنده‌ترین تشبیه را سید احمد الحسن [26] بیان کرده است. ایشان در سال ۲۰۱۹ نوشتند:

«تروریسم، عقیدتی است.

تروریسمی بدون عقیده یا دین وجود ندارد.

حملهٔ تروریستی نیوزلند ـ بی‌هیچ تردیدی ـ ثابت کرده است خطرناک و جنایت‌کار بودنِ تفکر تُندروِ راستِ مسیحی، کمتر از اندیشهٔ سلفیِ وهابی نیست.

و این‌که «ترامپ» ـ و امثال ترامپ ـ جزو راست‌گرایان افراطی هستند که با «ابوبکر البغدادیِ» جنایت‌کاری که داعش را رهبری می‌کند، تفاوتی ندارند؛ و همهٔ آن‌ها از یک طرز تفکر مجرمانهٔ نژادپرستانه برخوردارند.»[27]

آری، ترامپ و البغدادی ـ یکی رئیس‌جمهور آمریکا، دیگری سرکردهٔ داعش ـ از یک ریشهٔ نژادپرستانه و جنایت‌کارانه می‌رویند. تنها تفاوتشان در قالب و ابزار است: یکی سر می‌بُرد و دیگری با بمب مرتکب جنایت می‌شود.

شیخ ناظم العقیلی (از نمایندگان رسمی دفتر مبارک سید احمد الحسن) نیز در ۸ آوریل ۲۰۲۶، با مثالی عامیانه، وضعیت ترامپ را پس از جملهٔ تجاوزکارانه‌اش به ایران چنین توصیف کرد:

«یک ضرب‌المثل عامیانهٔ عراقی هست که می‌گوید: «دیوانه‌ای با نیزه‌ای چندشاخه در دست.»

و معنای آن این است: دیوانه وقتی یک سلاح مرگبار در اختیار داشته باشد، می‌تواند هرکسی را که در مسیرش قرار می‌گیرد، بدون هیچ تمایزی بکشد یا زخمی کند، و چه‌بسا حتی به نزدیک‌ترین افراد به خود نیز آسیب برساند!

به نظر من، اگر یک قانون بین‌المللی بی‌طرف وجود داشت، باید فوراً ترامپ را از هر سلاحی عاری می‌کرد؛ یا حتی از هر ابزار بُرنده‌ای، حتی یک چاقوی میوه‌خوری؛ چه برسد به نیروی نظامی ویرانگری که با آن ملت‌ها را نابود می‌کند!

زیرا این مرد دچار اختلال روانی است و جای طبیعی او در تیمارستان، با دست‌بند بر مچ‌هایش، است؛ نه این‌که فرماندهٔ قدرتمندترین ارتش جهان باشد!»[28]

وقتی تقلب تبدیل به عادت می‌شود: از کلاس درس تا کلاس اپستین

۱. حق‌السکوت؛ هنر هفتم معاملات دونالد ترامپ

در ۳۰ مهٔ ۲۰۲۴، دونالد ترامپ در ۳۴ فقرهٔ جعل اسناد تجاری مجرم شناخته شد. اتهام او پنهان کردن پرداخت ۱۳۰ هزار دلاری به استورمی دنیلز، بازیگر فیلم‌های پورن، از طریق دست‌کاری حساب‌های شرکتش بود؛ حق‌السکوتی در برابر رابطۀ ادعایی در سال ۲۰۰۶.[29] در ۱۰ ژانویهٔ ۲۰۲۵، قاضی «آزادی بدون قید و شرط» را برای او رقم زد: نه زندان، نه جریمه؛ اما محکومیت کیفری همچنان بر پرونده‌اش ماند.[30] بدین ترتیب، ترامپ نخستین رئیس‌جمهور تاریخ آمریکا شد که سابقۀ کیفری دارد.

۲. ماجرای مردی که هیچ‌وقت نمی‌بازد، البته با جادوی تقلب

در ژوئن ۲۰۲۳، دادستان ویژۀ «جک اسمیت» ترامپ را به ۳۷ اتهام ـ ازجمله نگهداری عمدی اسناد محرمانۀ دفاع ملی ـ متهم کرد. پس از ترک کاخ سفید، جعبه‌هایی آکنده از اسناد فوق‌محرمانه را به اقامتگاهش «مار-ئه-لاگو» برده بود و از بازگرداندن آن‌ها سر باز زد.[31] افزون بر این، ترامپ در پرونده‌ای دیگری نیز متهم شد که با چند ترفند کوشیده نتیجۀ انتخابات را به سود خود تغییر دهد. اما طبق آنچه دیوان عالی آمریکا می‌گوید رئیس‌جمهور در کارهای رسمی‌اش در برابر پیگرد مصون است.[32] بنابراین می‌توان گفت این جایگاه ریاست‌جمهوری آمریکا بود که ترامپ را از محکومیت نجات داد.

در اوت ۲۰۲۳ نیز دادستان جورجیا ترامپ و ۱۸ تن از همراهانش را متهم به تبانی برای تغییر نتیجهٔ انتخابات کرد. طبق کیفرخواست، ترامپ به مقامات ایالتی فشار آورده بود تا دقیقاً ۱۱٬۷۸۰ رأی بیشتر ـ به اندازهٔ اختلاف آرای او با بایدن ـ برایش «پیدا کنند».[33] اما چون ترامپ در ۲۰۲۵ بار دیگر به کاخ سفید بازگشت، این پرونده نیز به مصونیت ریاست‌جمهوری برخورد و متوقف شد.[34]

رسوایی‌های جنسی: از تعرض در اتاق پرو تا شبکهٔ شوم اپستین

۱. ای. جین کارول: نویسنده‌ای که در برابر قلدر ایستاد

در مه ۲۰۲۳، هیئت منصفهٔ فدرال در منهتن دریافت که دونالد ترامپ در اواسط دههٔ ۱۹۹۰، در اتاق پروِ فروشگاه «برگدورف گودمن»، به نویسندهٔ آمریکایی «ای. جین کارول» تعرض جنسی کرده و سپس به او افترا زده است.[35] قضات به کارول ۵ میلیون دلار غرامت دادند. ترامپ نه‌تنها عذرخواهی نکرد، بلکه در یک مناظرهٔ انتخاباتی گفت: «او در شأن من نیست» ـ و دادگاه این جمله را افترای مجدد تشخیص داد.[36] نتیجه: در ژانویهٔ ۲۰۲۴، ترامپ به ۸۳ میلیون دلار جریمهٔ اضافی محکوم شد.[37]

ای. جین کارول، زنی که در ۷۶سالگی در برابر قدرتمندترین مرد آمریکا ایستاد، به نماد مقاومت در برابر زورگویی تبدیل شد. او در بیانیه‌ای گفت: «این یک پیروزی بزرگ برای همهٔ زنانی است که وقتی نقش زمین شده‌اند، بلند می‌شوند، و شکستی بزرگ برای همهٔ قلدرهایی است که سعی کرده‌اند زنان را کوچک کنند.»[38]

۲. نقش ترامپ در پروندهٔ هولناک جفری اپستین

ای کاش ماجراهای فساد جنسی ترامپ تنها در حد پروندهٔ استورمی دنیلز و پروندهٔ کارول باقی می‌ماند. پای او در پروندهٔ جفری اپستین، یکی از بزرگ‌ترین و تاریک‌ترین پرونده‌های آزار و قاچاق جنسی، نیز مشاهده شده است.

وقتی وزارت دادگستری آمریکا، در راستای شفافیت پروندهٔ اپستین، در ژانویه و فوریهٔ ۲۰۲۶ بیش از سه میلیون صفحه سند از این پرونده را منتشر کرد، برخی از این اسناد حاوی ادعاهایی هولناک بودند. اگرچه وزارت دادگستری هنگام انتشار این اسناد هشدار داد که «برخی ممکن است حاوی ادعاهای جعلی باشند» و اظهاراتی «فاقد شواهد کافی» در آن‌ها وجود داشته باشد،[39] با وجود این، نام ترامپ ۳۸٬۰۰۰ بار در این اسناد ذکر شده است. پس از انتشار این اسناد، دادستان پروندهٔ اپستین از وزارت دادگستری به‌طور ناگهانی اخراج شد.[40]

براساس برخی از این اسناد منتشرشده، یک بازمانده به مأموران فدرال گفته است که در سال ۲۰۰۰ در قایق تفریحی اپستین شاهد صحنه‌هایی بوده است: «قربانی‌سازی تشریفاتی، جدا کردن پاها با شمشیر، تکه‌تکه کردن جنازهٔ نوزادان و خارج کردن روده‌های آن‌ها، و افرادی که از محتویات داخل روده تغذیه می‌کردند.»[41]

همچنین افشاگرانی مانند لورن بوبرت، نمایندهٔ جمهوری‌خواه، پس از مشاهدهٔ نسخه‌های سانسورنشده گفته‌اند: «زبان ترسناکی در پرونده‌های اپستین وجود دارد... این افراد مریض‌اند.»[42] واژهٔ «Cannibal» (آدم‌خوار) ۵۲ بار و «Cannibalism» (آدم‌خواری) ۶ بار تکرار شده است.[43]

حتی اگر این ادعاها را کنار بگذاریم، آنچه مستند و غیرقابل‌انکار است، ارتباط نزدیک و مکرر دونالد ترامپ با جفری اپستین است. در دسامبر ۲۰۲۵، اسناد پرواز اپستین منتشر شد که نشان می‌داد ترامپ در فاصلهٔ سال‌های ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۶ دست‌کم ۸ بار با جت شخصی اپستین پرواز کرده است. در یکی از این پروازها، تنها سه مسافر وجود داشته‌اند: اپستین، ترامپ و یک زن ۲۰ساله که هویت او سانسور شده است.[44]

سکوت سرد کابین یک جت خصوصی با مردی که بعدها به عنوان بزرگ‌ترین قاچاقچی جنسی کودکان معرفی و محکوم شد – این پرسش را مطرح می‌کند که رئیس‌جمهور آیندۀ آمریکا چه رابطه‌ای با این شبکه داشته است؟

علاوه بر این، برخی از نمایندگان دموکرات مجلس آمریکا ادعا کرده‌اند که در میان اسناد منتشرشده، حدود ۵۳ صفحه که حاوی «اذعان و گزارش‌هایی در مورد تعرض جنسی دونالد ترامپ به کودکان» بوده، از آرشیو ناپدید شده است. رابرت گارسیا، نمایندۀ دموکرات، گفت: «ما می‌خواهیم با رئیس‌جمهور فعلی دونالد ترامپ صحبت کنیم. وزارت دادگستری همچنان به پنهان‌کاری ادامه می‌دهد».[45]

 البته وزارت دادگستری این ادعاها را رد کرده و گفته تمام اسناد مشمول قانون منتشر شده است. اما حتی بدون اثبات آن، همین ارتباطات اثبات‌شده برای قضاوت اخلاقی ما کافی است.

جنایت مدرسۀ «شجرۀ طیبه»؛ کشتار جمعی کودکان در جریان جنگ با ایران

شاید هیچ رویدادی در تاریخ جنگ‌های آمریکا به اندازهٔ کشتار کودکان مدرسهٔ «شجرهٔ طیبه» در میناب، چهرهٔ حقیقی ترامپ را به ما نشان نداده باشد. صبح روز ۲۸ فوریهٔ ۲۰۲۶، ده‌ها دانش‌آموز دختر و پسرِ بین ۷ تا ۱۲ سال، با کیف‌های رنگی و رؤیاهای کوچکشان وارد مدرسه شدند. موشک‌های «تاماهاوک» آمریکایی که از ناوشکن یواس‌اس اسپرونس (USS Spruance) شلیک شدند، ساختمان مدرسه را در سه نوبت هدف بمباران قرار دادند.

جوزفین گیلبو، افسر اطلاعاتی پیشین ارتش آمریکا، در یک کنفرانس خبری در واشنگتن پرده از این جنایت برداشت. به گفتهٔ او، موشک‌های پیشرفتهٔ «تاماهاوک» به دوربین‌های داخلی مجهزند که تصاویر را در زمان واقعی ارسال می‌کنند. او تأکید کرد: «تمام مدرسه با تابلوهای رنگی، گل‌ها و نقاشی‌های دیواری شاد احاطه شده بود. هیچ شکی وجود نداشت که این یک مدرسه است.»

گیلبو زمان‌بندی هولناک عملیات را چنین بیان کرد: «ساعت ۱۰:۲۰ صبح، کارکنان مدرسه در میناب شروع به تخلیهٔ کودکان کردند. موشک اول به ساختمان اصابت کرد و کودکان در نمازخانه پناه گرفتند. موشک دوم همان نمازخانه را هدف قرار داد و حدود ۱۶۳ کودک را کشت. سپس ضربهٔ سوم نیز وارد شد.»

او تأکید کرد که همهٔ منابع اطلاعاتی و تصاویر ماهواره‌ای به‌وضوح نشان می‌دادند هدف یک مدرسه است، اما فرماندهان آمریکایی دستور حمله را صادر کردند. گیلبو در شهادت دردناک خود افزود: «من ۱۷ سال در ارتش آمریکا خدمت کردم، اما امروز با صراحت می‌گویم: آمریکا تروریسم واقعی است.»[46][47]

بیش از ۱۶۰ کودک در این حمله جان باختند. آنچه این فاجعه را به جنایت بالقوهٔ جنگی تبدیل می‌کند، سه ضربهٔ پیاپی به نمازخانه‌ای است که کودکان در آن پناه گرفته بودند. بنابراین، کاملاً واضح و مشخص است که آنچه در مدرسهٔ شجرهٔ طیبه رخ داد، نتیجهٔ یک «خطای اطلاعاتی» یا اشتباه در «تعیین هدف» نبوده، بلکه یک جنایت جنگی تمام‌عیار در جنگی است که ترامپ آن را به‌عنوان فرماندهٔ کل قوا آغاز کرد.

 ترامپ در نقش رئیس دزدان دریایی

شکی نیست که ترامپ و دولت او از هر هنجار اخلاقی و قانون بین‌المللی تهی شده‌اند. او بی‌پروا رسماً اذعان کرد که دولت آمریکا «مثل دزدان دریایی» عمل می‌کند. وی در برابر خبرگزاری‌ها دربارۀ عملیات پیاده‌شدن بر عرشۀ یک کشتی باری و غارت محمولۀ آن ـ درحالی‌که با افتخار از این دزدی فیلمبرداری می‌کردند ـ گفت:

«ما روی عرشه فرود آمدیم و کشتی را تصاحب کردیم. محموله را گرفتیم، نفت را گرفتیم. این یک تجارت بسیار سودآور است... ما مثل دزدان دریایی هستیم. ما تا حدودی شبیه دزدان دریایی هستیم.»[48]

پیش از این، ارتش آمریکا یک کشتی ایرانی را در نزدیکی سواحل سریلانکا بمباران کرده و خدمۀ آن را به قتل رسانده بود. دکتر علاء السالم در واکنش به این فروپاشی اخلاقی نوشت:

«دیروز ترامپ اعلام کرد که نیروهای دریایی‌اش عملیاتی بر روی یک کشتی باری غیرنظامی حامل پرچم ایران انجام داده‌اند، و به نظر می‌رسد میزان ارزش‌های انسانی و تمدن در رئیس‌جمهور و نیروهایش به صفر و حتی پایین‌تر رسیده است؛ چراکه (بی‌شرمانه) اقدام به فیلمبرداری و پخش ویدیوهایی از عمل دزدی کردند! قهرمان‌بازی به سبک کابوی، گویی شاهد صحنه‌ای از فیلمی هستیم که داستان گروهی راهزن را در دنیای دریاها روایت می‌کند! ... توصیه‌ای به رئیس‌جمهور و دزدانش: کاش دولتش برای چنین عملیات‌هایی از دزدان دریایی سومالی کمک می‌گرفت؛ چراکه از لحاظ مادی و معنوی بسیار کم‌هزینه‌تر است!»[49]

ایشان، همچنین، در خصوص علت این انحطاط اخلاقی بیان می‌کند:

«اپستین به‌وضوح شخصیت و اقدامات ترامپ را در جنگ اخیرش علیه ایران شکل داده است. او جنگ را در روز اول با کشتن کودکان در مدرسۀ «شجرۀ طیبه» با دو حمله آغاز کرد، با هدف ریختن هرچه بیشتر خون بی‌گناهان! سپس او پا را فراتر گذاشت و دستور بمباران یک کشتی ایرانی در نزدیکی سواحل سریلانکا را داد که حامل کارآموزان ایرانی غیرجنگجو بود، آن هم با دو حمله، و به قول خودش آن‌ها را «برای لذت» کشت! و ازجمله تهدیدهای او، هشدار او برای بمباران پل‌ها و تأسیسات انرژی در ایران و حتی به قول خودش، محو تمدن آن از روی نقشه است!!»[50]

این اعترافات صریح ترامپ دیگر نیازی به تفسیر ندارد. دولتی که خود را «رهبر جهان آزاد» می‌نامد، حالا رسماً اعلام کرده است که دزد دریایی است.

ترامپ در بن‌بستِ ایران

جنگِ ۲۸ فوریۀ ۲۰۲۶، که ترامپ آن را به بهانۀ پیش‌دستی برای جلوگیری از جنگ جهانی سوم به راه انداخت، اکنون خود به باتلاقی بی‌خروج برایش بدل گشته است. او در سخنرانی ۱۶ مارس ۲۰۲۶ مدعی شد:

 «اگر ما این حمله را انجام نمی‌دادیم، یک جنگ هسته‌ای رخ می‌داد که به جنگ جهانی سوم تبدیل می‌شد».[51]

اما در همان روزهای نخست، دیمیتری مدودف، معاون شورای امنیت روسیه، در ۲ مارس ۲۰۲۶ دقیقاً عکسِ این روایت را هشدار داد:

 «اگر ترامپ به مسیر دیوانه‌وار تغییر رژیم در ایران ادامه دهد، جنگ جهانی سوم قطعاً آغاز خواهد شد. هیچ شکی نیست که ایران اکنون با انرژی سه‌برابر به‌سمت ساخت سلاح هسته‌ای حرکت خواهد کرد.»[52]

وی همچنین افزود که در جنگ هسته‌ای احتمالی، «هیروشیما و ناکازاکی در مقایسه با آن، بازی کودکانه‌ای بیش نخواهند بود».[53]

پس از ماه‌ها حملات هوایی و محاصره، ترامپ نه‌تنها ایران را شکست نداده، بلکه به بن‌بستی راهبردی رسیده است. تنگهٔ هرمز بسته شده، ۲۰ درصد نفت جهان راهی به دریا ندارد. دکتر علاء السالم، واقعیتی را که ترامپ پس از به راه انداختن یک جنگ جنایت‌کارانه علیه ایران به آن رسیده‌ است، این‌گونه ترسیم می‌کند:

«۱. قیمتی از نفت که بر آمریکا تأثیر می‌گذارد، قیمت نفت وست تگزاس است که معمولاً از نفت برنت ارزان‌تر است. نکتۀ قابل‌توجه این است که نفت وست تگزاس (فقط برای امروز) تقریباً ۱۰٪ افزایش یافته و قیمت آن اکنون (در زمان نگارش این مقاله) به ۱۱۰ دلار در بورس نیویورک رسیده که یک قیمت تاریخی محسوب می‌شود.

۲. گازهای با خلوص بالا برای شرکت‌های تولیدکننده تراشه‌های هوش مصنوعی در کره و تایلند که برای شرکت‌های آمریکایی تولید می‌کنند، در دسترس نیست؛ و دلیل آن بسته شدن تنگۀ هرمز است که آمریکا و ارتش آن باعثش شده‌اند.

۳. بازار جهانی با کمبود شدید کودهای کشاورزی مواجه است و اکنون در فصل بهار در بیشتر کشورهای جهان هستیم. اگر این تنگه طی چند روز باز نشود، کمبود جهانی غذا رخ خواهد داد! و مسبب آن آمریکا و ارتش آن است.

۴. چین فروش بیشتر مواد معدنی کمیاب را به شرکت‌های تسلیحاتی آمریکا و شرکت‌های مرتبط با آن‌ها متوقف کرده است؛ بنابراین اساساً مواد معدنی کمیاب برای ساخت موشک‌های پاتریوت در آمریکا وجود ندارد و آن‌ها در حال حاضر قادر به تولید هیچ رادار تخصصی نیستند. صحبت از افزایش تولید فقط یاوه‌گویی رسانه‌ای و فریب است.

۵. ترامپ شب و روز فریاد می‌زد که می‌خواهد نرخ بهره را کاهش دهد، اما اکنون این امر غیرممکن شده است؛ حتی ثابت نگه داشتن آن بدون افزایش نیز ممکن نیست. افزایش نرخ بهره ـ که نتیجه‌ای اجتناب‌ناپذیر است ـ به این معناست که آمریکا باید صدها میلیارد دلار بهرۀ اضافی سالانه به کشورهای دیگر مانند چین پرداخت کند. برای تشدید این فشار، چین در این روزها خرید اوراق قرضۀ آمریکا را افزایش داده است.

۶. اکنون آمریکا به‌طور رسمی یک کشور تروریستی است و هیچ شکی در آن نیست؛ چراکه ارتش آن عمداً صدها کودک را در مدارسشان کشته است، مانند مدرسۀ «شجرۀ طیبه» و دیگر موارد، و همچنین شرکت‌های تولید دارو و زیرساخت‌ها را بمباران کرده است. اکنون ترامپ تهدید می‌کند که بخش انرژی را نابود کرده و مردم ایران را ـ به گفتۀ خودشان ـ به عصر حجر بازگرداند؛ در جنگی که حتی متحدان آمریکا نیز آن را غیرقانونی، غیرمشروع و غیراخلاقی توصیف می‌کنند.»[54]

حال، ترامپ نه برای نجات جهان، که برای نجات از باتلاقی که خود ایجاد کرده است، سودای حملهٔ هسته‌ای به ایران را در سر می‌پروراند. افشاگری محمد صفا، نمایندهٔ سازمان «چشم‌انداز ملی» در سازمان ملل، پرده از این راز می‌گشاید. دکتر عبدالرزاق دیراوی پیامی را در صفحهٔ فیس‌بوک خود منتشر کرد با عنوان «هشدار نسبت به سناریوی هسته‌ای در ایران». محمد صفا، دیپلمات و نمایندهٔ ارشد سازمان «چشم‌انداز ملی» (PVA) در سازمان ملل، در اقدامی ناگهانی از سمت خود کناره‌گیری کرد.

او با پرده‌برداری از آنچه «افشاگری‌های هولناک پشت‌پرده» نامید، فاش کرد که این نهاد بین‌المللی در حال زمینه‌سازی برای سناریویی است که شامل «احتمال به‌کارگیری سلاح هسته‌ای» علیه ایران می‌شود. او بیان می‌کند که آیندهٔ حرفه‌ای‌اش را فدای این افشاگری کرده است، زیرا مردم هنوز عمق خطر را درک نکرده‌اند و سازمان ملل در حال آماده‌سازی برای یک حملهٔ اتمی احتمالی است![55] [56]

ترامپ از باتلاقِ خودساخته‌اش فریاد «تهدید هسته‌ای» سر می‌دهد، و ای کاش جهان به درستی بشنود که این فریاد، هشدارِ خطر از درونِ خود اوست و نه ایران.

سخن آخر

واقعاً اگر روزی فیلمی کمدی دربارهٔ سقوط یک ابرقدرت ساخته شود، نیازی به فیلمنامه‌نویس حرفه‌ای نخواهند داشت؛ کافی است سری به تصاویر فتوشاپی که دونالد ترامپ در صفحات رسمی مجازی خود منتشر کرده است، بزنند. آنجا، در میان آن عکس‌های رنگی که با هوش مصنوعی تولید شده، می‌توان تمام زوایای یک «خودبزرگ‌بینی افراطی» را به نظاره نشست:

• ترامپ در نقش مسیح که بر بالین یک بیمار نشسته تا او را شفا دهد! گویی بیماران جهان تنها منتظر این بودند که مردی با ۳۴ فقره جعل اسناد و محکومیت تعرض جنسی، هاله‌ای بر سر بگذارد و ناجی آنان شود.

• ترامپ در آغوش عیسی مسیح: آری، همان مردی که هزاران کودک مهاجر را از آغوش مادرانشان ربود، در آغوش پیامبری مهربان و عظیم‌الشأن!

• ترامپ با ژست جنگی: عینک آفتابی و تفنگ در دست، با تیتر «دیگر مرد مهربان نیستم». گویی کودکی دهه‌هشتادی که از فیلم‌های اکشن سیر نشده، تصمیم گرفته «رامبوی کاخ سفید» شود: قهرمانِ کودک‌کش!

• و اوج مضحکه: سر ترامپ بر روی بدن ورزیدهٔ راکی! آن هم درحالی‌که شکم واقعی‌اش زیر کت‌وشلوار به‌زحمت جا می‌شود. این دیگر نه یک رئیس‌جمهور، که یک «کودکِ تشنهٔ دیده‌شدن» است؛ کودکی که با هوش مصنوعی بازی می‌کند و رؤیاهای پوچ قدرت‌طلبی‌اش را جایگزین واقعیت کرده است.

اما این نمایش کودکانه وقتی به خنده‌دارترین شکل خود می‌رسد که واکنش‌های او را در برابر کوچک‌ترین انتقادی تماشا می‌کنید. او به خبرنگارانی که در پی حقیقت و شفاف‌سازی از رابطه‌اش با جفری اپستین می‌پرسند، فوراً برچسب «خبرنگار بد، خبرگزاری دروغ‌گو» می‌چسباند؛ درست مانند کودکی که وقتی اسباب‌بازی‌اش را می‌گیرند، همه را «بی‌ادب و احمق» خطاب می‌کند. او نه توان تحمل یک نقد ساده را دارد، نه بلوغ پاسخ‌گویی به یک سؤال شفاف را.

حالا بپرسیم: چنین انسانی ـ با این سطح از عدم بلوغ روانی، این همه سابقهٔ جعل و تقلب و تعرض ـ چگونه می‌خواهد عموی دلسوز ایرانیان باشد؟! دورهٔ آخرالزمان شده و دهان از تعجب باز می‌ماند: چطور کسی که قدرت تشخیص مرز میان واقعیت و خیال را از دست داده، دکمهٔ هسته‌ای را در اختیارش قرار داده‌اند؟!

کاملاً واضح است که برای او هیچ چیز جز خودنمایی مهم نیست؛ نه رنج کودکان جداشده از خانواده، نه روح زخمی بازماندگان تجاوز جنسی، و نه فقر و فروپاشی اقتصاد جهان، و نه حتی مرگ مردم بی‌گناه. پس فراموش نکنید که هیچ منطقی و هیچ سند و مدرکی این باور را تأیید نمی‌کند که «ترامپ کاری با غیرنظامیان ایرانی ندارد و می‌خواهد کمکشان کند.» هیچ سرنخی از کمک و انسانیت در زندگی‌نامهٔ ترامپ یافت نمی‌شود. کارنامهٔ جرم و جنایات او را هیچ فتوشاپی نمی‌تواند پاک کند؛ کافی است کمی مطالعه کنیم.

اما شاید تلخ‌ترین بخش طنز این داستان، خودِ ما باشیم...

در گوشه‌ای از جهان که تازیانه‌های تحریم و گرانی و ناامیدی بر پیکره‌اش نشسته است، کسانی هستند که به کلاه چوپانی ترامپ دل خوش کرده‌اند. چه بخندیم به این نمایش ابلهانه، چه بگرییم بر این فاجعهٔ انسانی، یک چیز مسلم است: کاخ سفید، هرکه در آن نشسته باشد، هرگز خانهٔ منجی نخواهد بود.

من درد یتیمی را خوب می‌شناسم، اما عموی جعلی هیچ‌گاه نمی‌تواند جای پدر حقیقی‌مان را پر کند! درد یتیمی ما نه از بی‌پدری، که ریشه در فراموش‌کاری ما دارد: مادامی که فریاد می‌زنیم، هیچ صدایی نخواهیم شنید. وقت آن رسیده است تا در برابر خداوند حکیم و رحیم سکوت کنیم و پدر حقیقی‌مان را یاد کنیم تا صدایش را بشنویم. سال‌هاست سید احمد الحسن، وصی و فرستادهٔ امام مهدی (ع)، با دلایلی روشن، ما را به‌سوی پدر حقیقی فرامی‌خواند و راه نجات را به ما نشان می‌دهد...

آیا هنوز وقت آن نرسیده ندای حق را بشنویم و دست از عموهای جعلی برداریم؟ آیا پیش از آن‌که آتش قدرت‌طلبی‌های نظام‌های جهان ـ از کاخ سفید تا کرملین ـ همگی را بسوزاند، دستِ نیاز به‌سوی آن فرستادهٔ آسمانی دراز نکنیم؟