گفتوگوی داستانی دربارۀ دعوت فرستادۀ عیسای مسیح (فصل دوم)
شاخه
چکیده
«ای خدا، انصاف خود را به پادشاه ده و عدالت خویش را به پسر پادشاه! و او قوم تو را به عدالت داوری خواهد نمود و مساکین تو را به انصاف.»[1]
الیاس گفتوگو دربارۀ نسبِ شاخه را با این آیات ادامه داد و گفت: «آیا تا به حال به این آیات دقت کردهاید؟ پادشاه و پسرِ پادشاه! فکر میکنید منظور از اینها چه کسانی هستند؟»
سروش پاسخ داد: «اگر اشتباه نکنم، عیسی! عیسی هم خود پادشاه و هم پسرِ داوودِ پادشاه است.»
الیاس گفت: «سروش، یادت میآید که پدر، منظور از شاخه و نهال ـ هر دو ـ را عیسی معرفی کرد؟ در بخشی از توضیحاتم به این نکته اشاره کردم که وقتی توصیفات منجی را به دقت بررسی میکنیم، متوجه وجود یک شخصیت مرموز در کنار او میشویم که برای همگان مجهول است؛ مثلاً در کنار تسلیدهنده، "رئیس این جهان"؛
در کنار غلامِ امین و دانا، "آقایش"؛ در کنار شبیه پسرِ انسان، "قدیمالایام" میآید؛ و از بره در کنار "پدرش" یاد میشود.[2] باور کن هیچ اجباری نیست که مصداقِ هر توصیف مربوط به منجی را عیسی بدانیم!
اکنون نیز اینچنین است. پادشاه و پسرِ پادشاه دو شخصِ مجزا از یکدیگر هستند، مانند نهال و شاخه.»
سکوتِ سنگینی مجلس را فراگرفت.
الیاس متوجه بهت و حیرتِ آنها شد، لبخندی زد و گفت: «بپرسید... هر سؤالی را که برایتان پیش آمده است بپرسید.»
پدر سکوتش را شکست و گفت: «متوجه نشدم! اینکه از پادشاه و پسرِ پادشاه سخن گفتی، منظورت این بود که بگویی نهال و شاخه نیز پدر و پسر هستند؟»
الیاس پاسخ داد: «بله، پدرجان! توضیح میدهم.»
او سپس بلند شد و کتاب مقدسش را برداشت و گفت: «قرار شد دربارۀ حقانیتِ محمد و جانشینانش در کتاب مقدس، در جلسۀ دیگری سخن بگوییم. اما لازم دیدم که این آیات از مکاشفه را همین الآن بخوانم، چراکه به موضوعِ گفتوگویمان مربوط است:
«فیالفور در روح شدم و دیدم که تختی در آسمان قائم است و بر آن تخت نشینَندهای. و آن نشینَنده، در صورت، مانند سنگِ یشم و عقیق است و قوسِ قزحی در گردِ تخت که به منظر، شباهت به زمرد دارد. و گرداگردِ تخت، بیست و چهار تخت است؛ و بر آن تختها بیست و چهار پیر که جامهای سفید در بر دارند نشسته دیدم و بر سرِ ایشان تاجهای زرین.»[3]
بسیار خب! اثبات سخنانم در مورد این آیات را به دورهمیمان با وهب موکول میکنیم؛ اما در حال حاضر این را از من بپذیرید که شخصِ تختنشین در این آیات، محمد است و بیست و چهار پیر که گرداگردِ او نشستهاند، بیست و چهار جانشین او هستند. حال، به نهال و شاخه بازگردیم. نهال، امامِ دوازدهمِ شیعیان و یکی از آن بیست و چهار پیر است، یعنی محمدبن الحسن العسکری. و شاخه از ریشه و نسلِ اوست، که او کسی نیست جز احمد الحسن که او نیز یکی از آن پیران در مکاشفه است... اکنون من لحظاتی سکوت میکنم تا شما بهدقت به سخنانم فکر کنید و اگر سؤالی دارید، بپرسید.»
سروش با حالتِ سردرگمی گفت: «فرض کن انتسابِ این شخصیتها به محمد و امامان شیعه را پذیرفتیم؛ اما آن اشکالی که پدر وارد کرد، هنوز پابرجاست. یعنی شاخه و نهال از نسلِ یسّی هستند و در نتیجه بنیاسحاقیاند؛ اما تو خود گفتی محمد و جانشینانش از نسلِ اسماعیل هستند. این مشکل را چگونه حل میکنی؟!»
الیاس با اطمینانِ قلبی و با آرامشی که در ظاهرش هم نمایان بود، گفت: «حل است، سروش! از همان ابتدا حل بوده است.
نهال، یا دوازدهمین امام، از سمتِ مادرش ـ نرجسخاتون ـ به داوود، پسرِ یسّی، میرسد. میدانم اکنون این سؤال برایتان پیش آمده که چگونه نَسَبِ نرجسخاتون و امام دوازدهم به داوود میرسد؟
شیعیان بر این باور هستند که مادرِ امام دوازدهم ـ نرجسخاتون ـ از نوادگانِ شمعونِ پطرس، برترین شاگردِ عیسی، است و شمعونِ پطرس نیز خود از نسلِ یسّی است.»
مادر با کنجکاوی پرسید: «مگر پطرس فرزند داشته است؟»
الیاس پاسخ داد: «در انجیل آیاتی وجود دارد که در آنها اشاراتی به مادرزنِ پطرس شده است؛ پس بدون شک، او دارای همسر بوده است:
«آنگاه عیسی کنیسه را ترک گفت و به خانۀ شمعون رفت. و اما مادرزنِ شمعون را تبی سخت عارض گشته بود. پس، از عیسی خواستند یاریاش کند.»[4]
اما در مورد فرزند داشتنِ وی، بهصراحت در انجیل سخنی بیان نشده است؛ اما کلِمِنتِ اسکندریه، از پدران کلیسا و متولد سال ۱۵۰ میلادی، داشتنِ فرزند برای شمعونِ پطرس را تأیید میکند:
«آیا آنان حتی رسولان را نیز رد میکنند؟ زیرا پطرس و فیلیپ فرزند آوردند؛ و فیلیپ همچنین دختران خود را به ازدواج داد.»[5]
و اینچنین ارادۀ الهی، نهال و شاخه، یا پادشاه و پسر پادشاه را از نسل شمعونِ پطرس قرار داد؛ همان شمعونی که عیسی او را بهعنوان جانشین خویش معرفی کرد.»
سروش از همان ابتدا که خبر ظهور فرستادۀ عیسی را از الیاس و ساره شنید، با کنجکاوی و علاقه مشغول بررسی دلایل حقانیتش شد و از هر فرصتی برای تحقیق دربارۀ او و دعوتش استفاده میکرد؛ و اینبار نیز با دقت و وسواس فراوان سؤال میپرسید.
او که با توجه و تمرکز بالا به پاسخها و توضیحات الیاس گوش میداد، پرسید: «الیاس! از توضیحاتت سپاسگزارم، ولی قبول کن که این دلایل تنها برای شیعیان قابلقبول است؛ چراکه هیچ مدرک و شاهدی در خارج از عقایدِ شیعه وجود ندارد که ثابت کند نرجسخاتون از نسل پطرس بوده است، و حتی از نسل یسّی بودنِ خود پطرس هم ثابت نشده است.»
الیاس پاسخ داد: «چه سخن عجیبی، سروش! مگر نَسَبنامۀ عیسی بر چه اساسی بیان میشود؟ آیا جز از طریق گزارشهای انجیل است، و نه بر پایۀ شواهد تاریخی مستقل؟ پس تکلیف چیست وقتی نمیتوانیم نَسَبِ عیسی را برای یهودیان اثبات کنیم، چراکه دلایلمان در خارج از دنیای مسیحیت اعتباری ندارد.
ببین، سروش! پیشتر گفتم و دوباره تکرار میکنم. ما حقانیتِ محمد و جانشینانش را در کتاب مقدس یافتهایم. از آن پس، هرآنچه آنها گفتند و میگویند برایمان قطعی و ثابت شده است؛ مثلاً وقتی آنها میگویند که نرجسخاتون از نوادگانِ پطرس است و پطرس هم از نسلِ داوود است، میپذیریم، حتی اگر دلیلی برایش پیدا نکنیم؛ چراکه همهٔ حجتِ ما سخنان و روشنگریهای آنان است. پیشنهاد میکنم که در دورهمیمان با وهب حضور داشته باشی تا حقانیتِ محمد و جانشینانش در کتاب مقدس را برایت ثابت کنیم.»
سروش سری به نشانۀ تأیید تکان داد و گفت: «میدانی که این فرصتها را از دست نمیدهم. حتماً میآیم.»
ساره که تا آن لحظه سکوت کرده بود، گفت: «پس نهال، امام مهدی یا امام دوازدهمِ شیعیان است و شاخه، احمد الحسن یا مهدیِ اول است که در زمان دیگری به معرفی بیشتر وی میپردازیم. شاخه از ریشۀ نهال است و فرزند مستقیم او نیست؛ یعنی احمد الحسن فرزند مستقیم امام دوازدهم نیست، بلکه از نسل اوست و امام مهدی جد چهارم ایشان است.»
ساره رو به مهمانها کرد و گفت: «میدانم دیگر برای امشب کافی است. پدر و مادر به استراحت نیاز دارند. اما اجازه بدهید که یک نکتۀ زیبا را بیان کنم و سپس این گفتوگو را تمام کنیم.»
او سپس رو به سروش کرد و گفت:
«سروش، یادت میآید که در اولین مهمانیای که به شوقِ سخن گفتن از احمد الحسن ترتیب داده بودیم، از تسلیدهنده گفتیم و ثابت کردیم که او فرستادۀ عیسی و یک انسانِ مذکر است؟»
سروش تأیید کرد و ساره ادامه داد:
«حال به یک توصیفِ ویژه در موردِ تسلیدهنده بپردازیم:
"و همین که او بیاید، جهان را دربارهٔ گناه و عدالت و داوری سرزنش خواهد کرد."[6]
پس تسلیدهنده میآید و جهان را بهخاطرِ گناهانشان و تکذیب انبیا و رسولان و قتل آنان سرزنش و توبیخ میکند.[7]
لطفاً دقت کنید: وقتی متن یونانیِ آیه را بررسی میکنیم، با واژۀ: اِلِنْکْسِی - ἐλέγξει مواجه میشویم که به معنای سرزنش کردن است، و جالب اینجاست که همین واژه را در فصل یازدهم اشعیا و در وصف شاخه نیز میبینیم؛ شاخهای که در آخرالزمان میآید تا عدالت را برپا کند:
"بلکه مسکینان را به عدالت داوری خواهد کرد و بهجهتِ مظلومانِ زمین به انصاف سرزنش خواهد کرد و جهان را به عصای دهانش خواهد زد، و شریران را به نَفَسِ لبهایش خواهد کشت." [8]
میبینید؟ شاخه نیز همان کاری را میکند که فرستادۀ عیسی، یعنی تسلیدهنده، انجام میدهد؛ پس نتیجهای که حاصل میشود این است که تسلیدهنده همان شاخه و منجیِ آخرالزمان است.
البته این دو، عهدهدارِ کارهای مشترکِ دیگری نیز هستند، اما دیگر گفتوگو را تمام میکنم تا پدر و مادر هرچه زودتر به استراحت بپردازند.
این داستان ادامه دارد...
پانویسها:
-
[1]
مزمور، فصل ۷۲، آیۀ ۱ و ۲.
-
[2]
متیاس، گفتوگوی داستانی دربارۀ دعوت فرستادۀ عیسی، فصل دوم، شاخه (قسمت دوم):
https://zamanezohoor.com/article/406
-
[3]
مکاشفه ، فصل چهارم، آیات ۲ تا ۴.
-
[4]
انجیل لوقا ۳۸:۴.
-
[5]
کلمات کلِمِنت در: یوسیبیوس، تاریخ کلیسا، کتاب ۳، فصل ۳۰، بند ۱.
-
[6]
انجیل یوحنا ۸:۱۶.
-
[7]
احمد الحسن در کتاب وصی و فرستادۀ امام مهدی (ع) در تورات، انجیل و قرآن میگوید: «پس این تسلیدهنده كه فرستاده میشود كیست؟ و این فردی كه اهل جهان را بهخاطر گناهانشان و تكذیب انبیا و رسولان و قتل آنان و نپذیرفتن حقیقت انبیا و وصیتهایشان و بیحرمتی به رئیس این جهان (امام مهدی (ع)) سرزنش و توبیخ میكند، کیست؟
-
[8]
اشعیا ۴:۱۱.